texts•teksty

• About
I am dealing with painting and drawing. The subjects of my artistic work are visual particles of the organic world, psychodelic phenomena, cosmic backwoods, levitating 3D objects, as well as elements of abstraction, robotics, science fiction, plumbic installations, technology of agricultural engineering, microprocessors, garden decorations, sculptures from tyres and also personal experiences, alogicality and pop culture, grotesque and grocery – liquor items. In my recent works I investigate various areas of musical iconography. Mainly the metal music genre and it's cover arts, appearances and logotypes. Besides I make use of the postinternet culture often based on memes referring to the classical art of painting. The majority of pictures I use for my paintings is also found on the internet. Additionally, I am interested in sordid black metal music (especially Polish) and playing ping pong.

• O malarstwie 
Zajmuję się malarstwem i rysunkiem. Tematem mojej twórczości są wizualne cząstki świata organicznego, psychodeliczne zjawiska, kosmiczne ostępy, lewitujące obiekty 3D, elementy abstrakcji, robotyki, fantastyki naukowej, hydraulicznych instalacji, technologii budowy maszyn rolniczych, mikroprocesorów, ozdób ogrodowych, rzeźb z opon a także osobistych doświadczeń, alogiczności i popkultury, groteski oraz artykułów spożywczo-monopolowych. W ostatnich obrazach badam również obszary związane z muzyczną ikonografią, głównie konwencją muzyki metalowej, stylistyką okładek, wizerunkiem i logotypami. Posiłkuję się także kulturą postinternetu, opierającą się często na memach, nawiązujących do klasycznego malarstwa. Z sieci wykorzystuję też większość zdjęć do obrazów. Poza malarstwem interesuje mnie obskurny black metal (szczególnie polski) i granie w ping ponga.

  • Tekst do wystawy Toksyczne związki, z Maciejem Cholewą, kurator: Monika Szpener, Galeria Jedna Druga, Szczecin, 2017
Typowe definicje ujmują toksyczność jako niepożądane działanie związków chemicznych, powodujące zatrucie żywego organizmu i prowadzące do zaburzeń jego funkcji lub śmierci. W przypadku ludzkich praktyk relacja z toksycznością jest bardziej złożona. Ludzie eksperymentują z toksynami w swoim ciele, by poszerzyć sferę psychicznych doświadczeń. Stają się one pożądanym narzędziem transcendencji duchowej. Chemiczne związki halucynogenne stają się stymulatorem marzenia, pozwalającym stać się kimś innym. Toksyczność może też być pojmowana czysto psychologicznie. Zdarza się, że z przyczyn pozaracjonalnych nie jesteśmy w stanie znieść czyjejś obecności, tłumacząc naszą niechęć toksyczną osobowością drugiego człowieka. Z wielu przypadkach ludzie potrafią trwać w toksycznych relacjach, mimo świadomości ich szkodliwości, na zasadzie ślepej konsekwencji. W naszej fascynacji i lęku przed toksynami i toksycznością więcej czujemy niż rozumiemy.

Realizacje wchodzące w skład wystawy prezentują subiektywny wgląd w przebieg tych złożonych procesów i konsekwencji wynikających z działania toksycznych związków. Historia Grzybiarza Macieja Cholewy to interpretacja gry z toksycznością, którą w życiu prowadzimy. Dla tytułowego bohatera toksyczne organizmy stanowią wyzwanie do przezwyciężenia. Artysta w swojej pracy nawiązuje do charakterystycznego sposobu narracji, znanego z filmów i książek dokumentalnych. Stosuje świadomą konfabulację i przetwarza zasłyszane historie w celu podkreślenia interesujących go wątków.
Obrazy Marka Rachwalika to próba porządkowania chaotycznego otoczenia i wytworów fantazji. Artysta sprawnie łączy elementy świata organicznego i abstrakcyjnego, mieszając je z popkulturą, groteską i osobistym doświadczeniem. Prezentuje słodki i zdradliwy smak toksyczności, której symbolem stają się grzyby - organiczne obiekty o charakterystycznym kształcie.
 
• Tekst do wystawy zbiorowej Rośliny kochają inaczej, kurator: Jolanta Bobala, Galeria Stolarska/Krupowicz, Warszawa, 2017
(…)Ostatni z szóstki, Marek Rachwalik, wychodzi od podobnych do Goral inspiracji i, podobnie jak w jej przypadku, pozostaje w orbicie surrealistów, choć w psychodelicznym wydaniu. Świat widziany pod mikroskopem stanowi jaskrawą kanwę, na której wykwitają takie cuda, jak cyberkrab, stół do pingponga sadzący warzywa oraz loga kapeli metalowych pochodzących ze wsi. W najnowszych obrazach Rachwalik skłania się ku malowaniu okazów fauny typowych dla polskiej prowincji, czyli skleconych z opon ptactwa i ryb.(…)
O dziwo, z tak dalece różnych obrazów emanuje jedna, wspólna intuicja. Jest nią nieprzystępność i tajemniczość natury. Zasieki w obrazach Kopcewicza, nieprzekraczalne bariery liści Rybki czy gobelinowe tarcze pierwotniaków Goral, niedostępne symbole Przebindowskiego czy oddzielone murem abstrakcji krzewy Patelczyka – nigdzie widz nie ma wstępu. Paradoksalnie jedynie przydomowy ogródek Rachwalika z disco-polo w tle, gdzie kwiatki rosną w doniczkach opon, a zapach kiełbasy z grilla roztacza swą poczciwą woń, serdecznie zaprasza do odwiedzin.(…)

Tekst do wystawy zbiorowej Fantastyczna chemia: dysfunkcja dysfunkcji, kuratorzy: Wiktor Kołowiecki i Karolina Plinta, Galeria Różnia, Warszawa, 2017
Gdyby Donald Trump został artystą, to jakie obrazy by malował? Kto wie, być może podobne do tych, które mógłby stworzyć Steve Jobs ze Stevem Wozniakiem w ekstatycznych chwilach burzy mózgów poprzedzających założenie firmy Apple. Ich obrazy nie byłyby z kolei tak znów odległe od malarstwa Jakuba Juliana Ziółkowskiego, który tak naprawdę ma dużo więcej wspólnego ze Zbigniewem M. Dowigiałło, niż moglibyśmy przypuszczać, a na pewno więcej niż podejrzewa on sam. Przykłady tego typu dwuznacznych powiązań można mnożyć, ale jeśli szukać ich wspólnej praprzyczyny, należałoby wskazać jedną, prostą i uniwersalną dla całej ludzkości – głód intensyfikacji.
Fantastyczna Chemia: dysfunkcja dysfunkcji to wystawa, po której latają anioły. Świat Phantastica spotyka się tu z rzeczywistością Energetica, a wyłaniająca się z niego wizualność stanowi – cytując Urszulę Kamińską z wywiadu udzielonego portalowi eprawda.pl – „idealną mieszaninę religii, transu, zabawy i biznesu”. Styl ten, nazwany przez nas roboczo „Fantastyczną Chemią”, charakteryzuje twórczość prezentowanych na wystawie artystek i artystów, którzy sięgają po niego z różnych względów. Czasem są to poszukiwania duchowe, innym razem próba kumulacji energii, fascynacja popkulturą, nostalgia za dzieciństwem, strach przed śmiercią lub chęć doświadczenia czystych emocji nieskażonych pseudointelektualnym usprawiedliwieniem.
Jako zjawisko, Fantastyczna Chemia ma swoje korzenie w starożytnych religiach natury, tradycji sztuki awangardowej, czerpie również ze spuścizny kontrkultury. Nie jest jednak ich bezpośrednią kontynuacją, ale paradoksalną odpowiedzią na wykastrowanie z naszej świadomości społecznej prawa do doświadczenia transcendentalnego. Prezentowane na wystawie prace można uznać za świadectwo poszukiwań tego utraconego dziedzictwa; co jednak zastanawiające, ich zestawienie prowadzi do wydobycia esencji estetyki czasów późnego kapitalizmu, w których emocje, jako narzędzie władzy i kontroli, zaczynają odgrywać większą niż dotychczas rolę.

• Tekst do wystawy Przypływ. Młoda polska sztuka współczesna, autor: Małgorzata Miśniakiewicz
Obrazy Rachwalika łączą w sobie kojarzone z tradycyjnym malarstwem kunszt, precyzję i mistrzostwo z groteskowo eklektyczną tematyką, w której swoje miejsce odnajdują tak maszyny, logotypy, abstrakcyjne grafiki, maskotki, jak i kartofliska czy fragmenty innych dzieł. Obrazy Rachwalika tworzą wielowątkowe światy w których fantastyczne współistnienie niewspółmiernych elementów bardziej niż surrealizujący kolaż przypomina długo opowiadany, absurdalny dowcip. Pokazany na wystawie tryptyk – formą nawiązujący do tradycyjnej kompozycji, której korzenie sięgają sztuki sakralnej – składa się z obrazów odnoszących się do muzyki black i death metalowej. Towarzyszą mu przegrywane kasety magnetofonowe z okładkami, które Rachwalik jako nastolatek ręcznie przerysowywał. W twórczości Rachwalika powtarzanie i przetwarzanie wizualnych fragmentów jest istotną częścią procesu, jak choćby centralny element Rzecznika dyscypliny… jest przetworzeniem XVI-wiecznej ryciny, która była również okładką albumu muzycznego. Instalację Rachwalika można odczytać w kontekście roli, jaką ciągłość i jednoczesna zmiana, powtórzenie i reinterpretacja, pełnią zarówno w twórczości konkretnego artysty, jak i w sztuce, a nawet szerzej, w kulturze wizualnej.

• Tekst do wystawy pt. Rolnicza kawaleria Marka autorstwa prof. Andrzeja Tobisa, 2016.
Starsze obrazy Marka Rachwalika to momentami bardzo wnikliwy opis świata Obcych. Widzimy ich w codziennych, czasem wręcz intymnych sytuacjach. Na ogół są to banalne scenki z życia rodzinnego, podmiejskie widoki, czasem melancholijne portrety pojedynczych osobników. W nowych obrazach Marka sytuacja uległa zmianie. Obcy w końcu wydorośleli, przestali zajmować się wyłącznie sobą, przybyli do nas i zaczęli się nam przyglądać z wyraźną życzliwością. Wydaje się, że najbardziej zainteresowały ich rysunki wykradzione z urzędu patentowego, Death Metal i słodycze.

• Artykuł w Reflektor, autor: Adam Barabasz, Katowice, 2016.
(...) Wystawa prezentowana w Rondzie Sztuki obejmuje około dwadzieścia prac, które powstawały w latach 2010-2015. Ich główną wspólną cechą jest tradycyjna technika – olej na płótnie. Wybór takiego rozwiązania staje w opozycji do awangardowych form, które prezentowane są na obrazach. Olej pozwala na osiągnięcie głębokiego detalu, który odgrywa ogromną rolę w twórczości Rachwalika. Dzięki skupieniu na szczególe, wyimaginowany i nierealny świat artysty, składający się z błon, komórek i najdziwniejszych konstrukcji, staje się prawdziwy. Z kolei paleta barw oddala go od rzeczywistości i prowadzi ku syntetycznym, czystym kolorom, którym bliżej do uproszczonych grafik aniżeli do słynnych dzieł malarstwa olejnego. 
Na początku moich studiów zainteresowałem się twórczością kilku malarzy, którzy pracowali w ten sposób, np. pracami Franka Ackermanna, tworzącego w Monachium artysty średniego pokolenia – powiedział Rachwalik – na początku moje obrazy były większe. Refleksja nad detalem i zmniejszenie formatu przyszły z czasem. Korzeni malarstwa tego twórcy można doszukiwać się w surrealizmie, który przejawia się w formach i konstrukcjach, choć sama atmosfera twórczości jest zgoła inna. Obrazy artysty w swoim odrealnieniu przy jednoczesnym skupieniu się na detalu, przywołują prace Beksińskiego. Tak, jak już zostało to wspomniane, sztuka Rachwalika uderza w radośniejsze tony poprzez paletę i nawiązanie do komiksu. 
Choć autorowi przypisywana jest inspiracja popkulturą, sam artysta nie uważa, że jest to główne źródło jego twórczości. Mimo że nie pozostaje obojętny na popkulturalne wpływy, nie są one najważniejsze w jego artystycznej percepcji. Ciekawostką wystawy są prezentowane okładki kaset magnetofonowych zespołów metalowych, które w czasach szkolnych kopiował ręcznie młody artysta – w ten sposób rozpoczęła się jego przygoda ze sztuką. Wpływy subkultury metalowej widoczne są w powtarzających się motywach czaszek i pewnej dozie makabreski, która w znaczący sposób cechuje sztukę Rachwalika.
http://www.rozswietlamykulture.pl/reflektor/2016/01/20/syntetyka-wyobrazni-wernisaz-wystawy-marka-rachwalika/ 

• Artykuł w ŚląskieTrendy.pl. Katowice, 2016.
(...) W jego twórczości wyraźnie czuć ducha złotej epoki psychodelii, a z drugiej strony- głęboką fascynację naturą, biologią. To z pewnością jeden z najbardziej wyrazistych artystów młodego pokolenia.
http://slaskietrendy.pl/panzer-division-marek-wystawa-w-rondzie-sztuki/ 

• Artykuł w Wyborcza pl. Katowice, 2016.
(...) W swej twórczości wykorzystuje motywy z popkultury, lubuje się w makabrze, czerpie inspiracje z psychodelii, nieobca mu groteska. Do własnych wizji wplata fragmenty maszyn i rysunki techniczne instalacji.

• Wywiad dla Portalu Katowickiego, 2015.
 http://portalkatowicki.pl/kultura/sztuki-wizualne/wystawy/5465-panzer-division-marek

• Tekst do wystawy pt. Panzer Division Marek autorstwa Bartosza Zaskórskiego, 2015.
Andrzej Tobis swoją recenzję dyplomu Marka zaczął od słów „Marek to tajemniczy człowiek...”. Nie jest to jednak prawda. Nie jest również prawdą, jakoby Marek uprawiał działalność artystyczną. Rachwalik od wielu lat nie namalował żadnego obrazu, właściwie jest wątpliwe, czy kiedykolwiek to robił. Czym zatem zajmuje się ten człowiek?
Marek pochodzi ze wsi Kłomnice, tam również mieszka. Zainteresował się tworzeniem, kiedy w roku 1998 pożyczył od kolegi album metalowego zespołu Blood, wydany na kasecie. Wzorując się na działaniach polskiego artysty-fałszerza, Roberta Kuśmirowskiego, Marek postanowił podrobić wydawnictwo: przegrał taśmę i skopiował okładkę za pomocą kredek i długopisu. Powstało dzieło do złudzenia przypominające oryginał. Dzięki niemu Marek dostał się do liceum plastycznego. Tam kontynuował kopiowanie okładek, doskonalił się również w rysunku postaci oraz malowaniu martwych natur. Już wtedy w pracach Marka można było zauważyć różne dziwne mechanizmy: zębatki, przekładnie, tranzystory, czasem coś o kształcie przypominającym pług albo kosę. Nie wiadomo skąd się tam brały. O ile jaskrawą kolorystykę jego dzieł można było wyjaśnić obcowaniem Marka z okładkami takich zespołów jak Protector czy Kat, tak obecności fragmentów nieznanych urządzeń na obrazach oraz rysunkach Marka nie dało się niczym uzasadnić. Bezradni nauczyciele podchodzili do modeli i martwych natur szukając najmniejszych śladów rurek, kabelków, cewek, oporników. Na próżno. Rozkładali bezradnie ręce. Tymczasem twórczość Marka została stopniowo zdominowana przez prototypowe mechanizmy niewiadomego przeznaczenia. Na studiach, dla niepoznaki, Rachwalik przez pewien czas ukrywał to, co później okaże się fragmentami autorskich maszyn rolniczych, w formach przypominających jednokomórkowe stworzenia, o których artysta ze skupieniem słuchał na lekcjach biologii jeszcze w czasach podstawówki. Młody twórca marzył wówczas, żeby stać się jedną z tych istot i przemierzać bezkresne głębiny niczym łódź podwodna, więc te skojarzenia są tutaj jak najbardziej na miejscu. Należy jednak pamiętać, że w głębi tych wakuoli i wodniczek tętniących, za nieprzebytą barierą błony komórkowej, tak jak w czarnym sercu samego Marka, skrywała się szlachetna konstrukcja nieprzejednanego silnika typu wolnossącego, z zapasem momentu obrotowego 12%, ZETOR 5201. Artysta-konstruktor ofiarował swój talent, rozum i duszę tej technologii, przełamując rolniczy marazm postkolonialnej, polskiej rzeczywistości. Porzucił możliwość kariery artystycznej na rzecz budowania niespotykanych dotąd urządzeń, które ułatwiłyby trud wiejskiego życia. Niestety, decyzja Marka nie zawsze spotykała się z życzliwością. Wystarczy wspomnieć zasadzkę zorganizowaną na krótko po studiach Marka przez środowisko artystyczne związane z pewną aglomeracją miejską: próbowano wtedy artystę zwabić i uwięzić w odłowni dla dzików. Nikt nie przewidział jednak, że Marek posiada zdolność przechodzenia przez ogrodzenie, co pozwoliło mu się uwolnić w ciągu kilku godzin. W drodze powrotnej postanowił sprawić sobie prezent w postaci czekolady, którą zjadł sam. Albowiem przewrotnym mottem Marka jest „ja chcę robić to, co chcę”.
Podsumowując: Marek poświęcił swoje życie nie sztuce, ale konstruowaniu eksperymentalnych maszyn rolniczych. Do jego najbardziej udanych realizacji należą takie urządzenia, jak: Zbieracz kleszczy z kłomnickich łąk (2006), Zautomatyzowany mechanizm kopiący w polu (2010), Stół do pingponga, który sadzi warzywa (2011) oraz Wielka maszyna, która nie robi nic (2014). Nie należy zapominać o Kosiarce, która posiada specjalny uchwyt do odpoczywania w trakcie pracy.
Do innych aktywności Marka należy zaliczyć: granie w pingponga (stąd wspomniana maszyna), spędzanie czasu z przyjaciółmi, Marcelem Boguckim oraz Jarkiem Wiewiórowskim oraz zabawę z psem. Oprócz tego Marek gra na perkusji i fujarce w amatorskiej kapeli black metalowej, której teksty opisują trud chłopskiego życia, tak bliskiego bohaterowi niniejszego tekstu.
Obecnie Marek poszukuje inwestorów celem sfinansowania swoich projektów. 

Artykuł w miesięczniku Czas Na Wnętrze, marzec, autor: Małgorzata Stalmierska, Warszawa, 2014.
Marek Rachwalik to tajemniczy człowiek. Milczący i skupiony. Posiada rzadką dziś wśród młodych artystów umiejętność bardzo głębokiej koncentracji. Ta zdolność jest dla Marka Rachwalika tak naturalna, że niewiadomo czy w stosunku do specyficznego charakteru jego malarstwa jest ona skutkiem czy przyczyną. Myślę, że rozstrzyganie tej kwestii nie jest najistotniejsze. Ważne (choć nie najważniejsze) jest to, że forma i metoda idealnie harmonizują z jego naturą. Najważniejsze natomiast (szczególnie z punktu widzenia odbiorcy) jest to, co w wyniku takiej koncentracji powstaje, czyli – jakie są, i czym są obrazy wydobyte z takiej głębi. W większym lub mniejszym stopniu skazani tu jesteśmy na spekulacje. Można pokusić się o hipotezę, że obrazy Marka Rachwalika są wizualizacjami bardzo głęboko skoncentrowanego umysłu, wizualizacjami medytacji. Mocnym poparciem takiej tezy jest fakt, że z całą pewnością praca nad tego rodzaju obrazami musi przypominać, czy wręcz musi być w swej istocie medytacją. Bez wejścia w stan medytacji powstanie takich obrazów trudno sobie wyobrazić. O medytacji można między innymi powiedzieć, że jest ona zawieszeniem umysłu w czasie. W stanie medytacji czas przestaje istnieć w sposób do którego jesteśmy na co dzień przyzwyczajeni. W tym kontekście, ciekawym wizualnym skojarzeniem jest podobieństwo fraktalnych struktur obrazów Marka Rachwalika z popularnymi kiedyś wizualizacjami pojawiającymi się na ekranie komputera, który po długotrwałym bezruchu przechodził w stan hibernacji, a jego zawieszony w czasie „umysł” zaczynał śnic fraktale przy pomocy specjalnego programu. To skojarzenie jest bardzo niedoskonałe, ciekawe jest jednak dla mnie właśnie ze względu na fakt sposobu wizualizowania istnienia poza czasem. Na szczęście, o ile mi wiadomo Markowi Rachwalikowi nikt żadnego komputerowego wizualnego programu nie wgrywał. W związku z tym odbiorcy pozostawiona jest przyjemność stawiania pytań, skąd biorą się wizje z jego obrazów. W moim odczuciu, mamy tu do czynienia z dwoma źródłami. Jedno bije w kulturze, drugie bije w naturze. Źródło kulturowe prowadzi nas do złotej epoki psychodelii, programowo penetrującej granice ludzkiego umysłu, czyli do lat 60. i 70. XX wieku. W tym czasie wszelkie sztuki wizualne, a w szczególności sztuki użytkowe - plakat, ilustracja, animacja, jawią się z dzisiejszej perspektywy jak ciąg pulsujących i wirujących kolorowych eksplozji. Obraz Marka Rachwalika mógłby się znaleźć na okładce magazynu ALFA,  i byłaby to najlepsza, najbardziej psychodeliczna okładka w jego krótkiej historii. Myślę że Marek Rachwalik zna i ceni wizualnego ducha tamtych czasów. Sam w swej pracy pisemnej dużo miejsca poświęca też surrealizmowi, jako punktowi odniesienia. Istotnie, to co w latach 60. i 70. wprost i nie bez racji nazywano wizją narkotyczną, miało swój początek w surrealizmie, w którym wizje nieśmiało nazywano jeszcze „oniryczną”. Ponadto praca pisemna pokazuje, że Marek Rachwalik orientuje się we współczesnych echach historycznych psychodelicznych zrywów.
Wydaje mi się jednak, że o autonomiczności malarstwa Marka Rachwalika świadczy drugie z wymienionych wcześniej źródeł, czyli natura. Przede wszystkim, dlatego, że jest to źródło bijące w każdym miejscu i czasie, także tu i teraz. Jestem przekonany, że Marek Rachwalik kontempluje naturę, jego obrazy o tym świadczą, są bardzo biologiczne. W sposób oczywisty kojarzą się z mikroświatem fauny i flory. Marek Rachwalik schodzi głęboko, pobiera niedostępne dla przeciętnego człowieka próbki. Pobraną próbkę bada i obserwuje. Powiększa i ostatecznie przenosi na płótno. Malowanie to tylko ostatni z wielu pośrednich etapów. Etap stosunkowo prosty. Najtrudniejsze było skonstruowanie batyskafu i specjalnego mikroskopu. My jako odbiorcy, niekoniecznie musimy do tego batyskafu wsiadać. Możemy sobie rzecz uprościć i spróbować w obrazach Marka Rachwalika zobaczyć podobieństwo, swoisty rezonans pomiędzy ludzkim umysłem w stanie medytacji a naturą. W tym sensie dyplom Marka Rachwalika może mieć dla odbiorcy znaczenie poznawcze. A osiowość, hieratyczność i monumentalizm ostatnich kompozycji, zdają się sugerować coraz większy podziw i szacunek autora do natury. I to też jest dobra nauka.
Dyplom Marka Rachwalika jest moim zdaniem bardzo interesujący. Oceniam go bardzo wysoko.

Fragment tekstu Jerzego Truskowskiego pt. Od autoportretu do tłumu, od realizmu do abstrakcji z katalogu Promocje 2013.
Marek Rachwalik w jednym obrazie wykorzystał bardzo skomplikowane nawarstwianie linii oraz figur. Wykorzystał doświadczenia pop-artu oraz ilustracji science fiction w bardzo oryginalnym autorskim ujęciu zarówno formy jak i treści. Można umieścić ten obraz zarówno w tendencji abstrakcyjnej, jak i surrealistycznej. Przedstawione elementy techniczne jak z filmów z połowy XX wieku - futurologia łącząca maszyny z elementami biologicznymi, wstęgami (kablami) i wyładowaniami elektrycznymi. Na drugim obrazie sugestie biologiczne łączą się z liniami czysto abstrakcyjnymi.




Akcja O!braz-Bilbord, ul. Chorzowska, Katowice, 2013.






Tekst do wystawy Barbary Bigosińskiej i Marka Rachwalika pt. ZOOM.



14 października - 4 listopada 2011 
Galeria+, Rondo Sztuki, Katowice
ZOOM.
To zbliżenie.
To zwielokrotnione odczuwanie.
Wyostrzone zmysły.
Precyzja.
Inny świat.
Prace przedstawione na wystawie ZOOM tworzą odseparowany świat detali, w którym każdy szczegół ma kolosalne znaczenie. Autorzy kreują fantastyczną bajkową rzeczywistość, która w różnej mierze inspirowana jest zwyczajnością i codziennością. To świadomość i sposób postrzegania decyduje o tym, co faktycznie widzimy.
Cykl obrazów Barbary Bigosińskiej to intymna wycieczka racjonalnej projektantki, która eksploruje własną wyobraźnię. Jest to dziwna podróż, która - choć niezaplanowana – paradoksalnie owocuje koherentną wizją. Obrazy nie były odgórnie przemyślanymi kompozycjami lecz efektem eksperymentu na tworzeniu swobodnym-intuicyjnym, co nie znaczy – bezmyślnym.
Tymczasem prace Marka Rachwalika są rezultatem operowania szczególną wizualną gramatyką malarskiego języka. Często są one kolażem wygenerowanym ze świata technicyzacji, form biologiczno-organicznych z domieszką mikro- i makrostrukturalnej tkanki. Kalejdoskopowe kompozycje, dziwaczne hybrydy nowych stworzeń o przejaskrawionej kolorystyce wciągają w psychodeliczną podróż po strefach załamanej czasoprzestrzeni.

David Lynch i Hotel Landszaft, tekst do wystawy.

Od 23 listopada do 5 stycznia, Galeria+, Rondo Sztuki, Katowice, 2009.
Hotel Landszaft to projekt grupy młodych artystów, absolwentów i studentów Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach (Agaty Raweckiej, Marty Abramowicz, Ronnie Deelena, Piotra Ceglarka, Piotra Herli, Gosi Kulik, Marka Rachwalika i Łukasza Rzytki), zafascynowanych twórczością filmową Davida Lyncha. Posługując się różnymi technikami: malarstwem, instalacją, projekcjami wideo, przywołują w przestrzeni Galerii+ katowickiego Ronda Sztuki mroczną atmosferę hotelowych pokoi, nocnych klubów i opustoszałych pomieszczeń, w których – niczym w filmach amerykańskiego reżysera – nic nie jest takie, jak wydaje się widzom i nikt nie jest tym, za kogo się podaje. Spod powierzchni zwyczajności wyłaniają się obrazy rodem z sennych koszmarów, surrealistyczne sytuacje i sceny przemocy demaskujące nasze podświadome lęki, marzenia i fobie. Labirynt hotelu staje się figurą ciemnej, wstydliwie ukrywanej strony życia, mrocznych tajemnic i seksualnych obsesji. Zaskakujące zbitki obrazowe, gra światła i cienia, tego, co realne i ostentacyjnie sztuczne, budują nie poddającą się racjonalizacji i jednoznacznemu wytłumaczeniu, pozornie chaotyczną rzeczywistość snu. Jednak to, jak ją zinterpretujemy, co wybierzemy z kalejdoskopu artystycznych wizji, który z pokoi Hotelu Landszaft uznamy za własny i zechcemy zatrzymać się w nim na dłużej, zależy od nas samych.
Niepewność
Pokój Marty Abramowicz
Ślady krwi na podłodze sugerują, że w hotelowym pokoju dokonała się zbrodnia. Nie mamy jednak pewności, czy nie podlegamy halucynacjom, czy sceny przemocy, do jakich doszło w tej przestrzeni, nie są jedynie sennym omamem. Fabuła filmów Davida Lyncha wymyka się logicznej interpretacji, niczego nie można tu być pewnym, także tożsamości bohaterów. Nikt nie jest tym, za kogo się podaje. Kim jest kobieta widoczna na zawieszonych w pokoju zdjęciach? Czy bohaterki Zaginionej autostrady, Renee i, bliźniaczo do niej podobna, a zarazem będca jej przeciwienństwem, Alice, to jedna i ta sama osoba? Widzowie nie otrzymują na te pytania jednoznacznej odpowiedzi, rzeczywistość pozostaje wieloznaczna.  

Red Room
Pokój Piotra Ceglarka.
W interaktywnej instalacji z użyciem projekcji czasu rzeczywistego widzowie zostają umieszczeni do przestrzeni jednego z pokoi, w których rozgrywa się akcja Miasteczka Twin Peaks. Jednak, wbrew pozorom, celem tych działań nie jest ich przeniesienie w filmową fikcję, lecz odsłonięcie prawdy o nich samych. W psychoanalizie istotą mechanizmu projekcji jest pozbycie się zagrażających równowadze psychicznej pragnień, myśli czy uczuć przez przypisanie ich innym osobom czy rzeczom. To, co wyparte ze świadomości, kryjące się w cieniu mroczne pożadania i obsesje, w mechanizmie obronnym są przypisywane innym, by ego mogło dokonać integracji niebezpiecznych dla siebie treści i tym samym byśmy mogli stać się pełną osobami.
Nawarstwienia
Pokój Gosi Kulik i Łukasza Rzytki
Na zawieszone w antyramach rysunki symbolizujące to, co utrwalone w kulturze, rzeczywistość mitów i legend, nakładają się pozornie chaotyczne obrazy malarskie. Zza warstw żywych, wpisanych w rytm codziennego życia wydarzeń wyłaniają się archetypiczne wyobrażenia. Wychodząc z założenia, że tożsamość języka i kultury konstytuowana jest przez sferę mitów, artyści akcentują podobienstwo wizualne obu sfer, oddzielonych od siebie jedynie cienką warstwą szyby. To, co już się dokonało, przeszłość, łączy się z tym, co potencjalne, co dopiero wydarzy się w przyszłości. Schematy ulegają nieustannej transformacji, prawda jest nierozróżnialna od fałszu, a głębia okazuje się być konsekwencją wielowarstwowości, powstaje z kolejnych nawarstwień tego, co powierzchowne i naskórkowe. Znaczenia wędrują poprzez warstwy, splatając się w płynnej tkance czasowości. 

Koszmar
Pokój Ronnie Deelena.
Bohaterowie filmów Davida Lyncha zamknięci są w labiryntach, z których nie ma wyjścia. W tych misternie skonstruowanych przestrzeniach–pułapkach wszyscy są nieustannie śledzeni, obserwowani, podglądani. Niczym w Benthamowskim Panoptikonie przed wzrokiem nadzorcy nie ma ucieczki, ale – co uzmysławia instalacja Ronnie Deelena - koszmarem jest nie tylko bycie oglądanym, lecz także oglądanie, prowadzące do schizofrenii ukradkowe podpatrywanie cudzych snów i podświadomych wyobrażeń.
Przeniesienie
Pokój Piotra Herli.
W wypełniających pomieszczenie realistycznych obrazach bohaterowie filmów Davida Lyncha zostali umieszczeni w polskich realiach. Typowe dla twórczości amerykańskiego reżysera połączenie różnych planów istnienia uległo wzmocnieniu za sprawą przeniesienia ich w odmienne niż w pierwowzorze realia społeczno-kulturowe. Poczucie dziwności istnienia nie zniknęło, przeciwnie, nasiliło się, uświadamiając nam, że mroczne historie rozgrywajace się w filmach Lyncha w scenerii amerykańskich miasteczek, mogą mieć miejsce wszędzie, mogą przydarzyć się naszym znajomym i nam samym.
Wyobraźnia
Pokój Marka Rachwalika.
Każdy zakamarek hotelu przywołuje inną historię, związany jest z innymi postaciami, innymi wymiarami rzeczywistości. W sitodrukach i malarstwie Marka Rachwalika zaczerpnięty z fantastyki naukowej obraz świata przyszłości, tajemniczej, pustynnej planety Arrakis, miesza się ze scenami rodem z sennych koszmarów. W tej hipnotycznej, nierealnej przestrzeni wszystko wydaje się możliwe, zarówno podróże międzygwiezdne, jak i wyprawy w głąb ludzkiego umysłu, jedyną dla nich granicę wyznacza wyobraźnia widzów.
Zawładnięcie
Pokój Agaty Raweckiej
Rozpanoszone wszędzie malarstwo szczelnie wypełnia przestrzeń pomieszczenia. Jest wszędzie, na ścianach, podłodze, suficie i meblach przeniesionych w trójwymiarową przestrzeń galerii z płaszczyzn obrazów. Malarskie wizje wypełniają niemalarską rzeczywistość, zawłaszczają ją i podporządkowują sobie. Podobnie jak w filmach Davida Lyncha, niczym nieskrępowana wyobraźnia artystki wciaga widzów w alternatywne światy wzrokowych pułapek i sennych omamów.